O nas

INTEGRACJA
W GIMNAZJUM MIEJSKIM NR 2
IM. JANA PAWŁA II W MIŃSKU MAZOWIECKIM

W Gimnazjum Miejskim nr 2 im. Jana Pawła II w Mińsku Mazowieckim pierwsza klasa integracyjna powstała w 2006 roku. Od tej pory w każdym uczącym się w naszym gimnazjum roczniku dwie albo jedna klasa, to klasa integracyjna. Aktualnie uczy się u nas 20 uczniów posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Z dziećmi w klasach integracyjnych pracuje pięciu doświadczonych i świetnie wykształconych nauczycieli współorganizujących kształcenie integracyjne. W każdym roku szkolnym zespół nauczycieli „wspomagających” opracowuje bogaty plan różnorodnych inicjatyw, które są podejmowane w ramach współpracy w szkole i poza nią. Do najważniejszych należą: Integracyjne Igrzyska Sportowe organizowane we współpracy Miejskim Ośrodkiem Sportu i Rekreacji, obchody Dnia Autyzmu “Zaświeć na niebiesko dla Autyzmu” oraz warsztaty i godziny wychowawcze dla uczniów klas I i VII wprowadzające w zagadnienia integracji.

Dzięki integracji nasi uczniowie o specjalnych potrzebach edukacyjnych:

  • stają się pewniejsi siebie,
  • odważniej patrzą na świat,
  • wierzą w swoje możliwości,
  • zapominają o swoich problemach,
  • dążą do większego wysiłku,
  • mają poczucie własnej wartości.

Z kolei uczniowie pełnosprawni:

  • stają się bardziej tolerancyjni i opiekuńczy,
  • uczą się cierpliwości,
  • potrafią pracować w grupie,
  • umieją postępować z osobami niepełnosprawnymi,
  • dostrzegają przyczyny różnych zachowań innych osób,
  • podejmują różnorodne zadania,
  • stają się partnerami, którzy wspólnie osiągają sukcesy,
  • akceptują niepełnosprawnych,
  • stają się odpowiedzialni i życzliwi wobec siebie,
  • rozumieją, że inny nie znaczy gorszy.

Przez „integrację” w szerokim pojęciu rozumiemy: zespolenie, scalanie, tworzenie całości z części. Dlatego też za profesorem Aleksandrem Hulkiem można stwierdzić, iż „integracyjny system kształcenia i wychowania” polega na maksymalnym włączaniu dzieci i młodzieży z odchyleniami od normy do szkół masowych i innych placówek, umożliwiających im – w miarę możliwości – wzrastanie i naukę w gronie zdrowych rówieśników.

Integracyjny system kształcenia ma przygotować dziecko sprawne inaczej do normalnego życia w społeczeństwie.

„Integracja społeczna” – to idea, wyrażająca się w dążeniu do stworzenia tym osobom możliwości uczestniczenia w normalnym życiu oraz do kształtowania pozytywnych stosunków i więzi psychospołecznych między pełnosprawnymi i niepełnosprawnymi.
Mówiąc o integracji – konieczne jest stworzenie naturalnych możliwości spotykania się, spędzania czasu i nauki, dzięki którym obie strony poznają się, uczą tolerancji i akceptowania innych.

W integracji do szkół masowych włącza się dzieci:

  • z niepełnosprawnością intelektualną – wśród nich dzieci z pogranicza upośledzenia oraz z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim lub umiarkowanym,
  • z niepełnosprawnością ruchową – są to najczęściej dzieci po wypadkach, przebytych urazach fizycznych oraz z mózgowym porażeniem dziecięcym,
  • z zaburzeniami emocjonalnymi i w zachowaniu,
  • z zaburzeniami zmysłu wzroku i słuchu,
  • dzieci przewlekle chore.

Głównym celem kształcenia integracyjnego jest nauczanie i wychowanie uczniów zdrowych i niepełnosprawnych w warunkach szkoły ogólnodostępnej poprzez:

  • integrację obu grup rówieśniczych w naturalnym środowisku rówieśniczym,
  • diagnozę potrzeb specjalnych każdego ucznia,
  • nauczanie wielopoziomowe w ramach wspólnego programu nauczania poprzez:
    • modyfikowanie programu do potrzeb i możliwości każdego ucznia, w zakresie treści i metod oraz tempa uczenia się poszczególnych dzieci,
    • aktywne metody oparte na współpracy,
    • tworzenie indywidualnych programów edukacyjno-terapeutycznych w zależności od możliwości i potrzeb dziecka.
  • kreowanie sytuacji dających możliwość twórczego rozwoju dziecka przez różnorodną działalność,
  • humanizację edukacji,
  • stymulowanie rozwoju dziecka oraz przygotowanie do przyszłego, na miarę możliwości samodzielnego, włączania w życie społeczne,
  • określenie priorytetów rozwojowych dziecka niepełnosprawnego w konkretnym momencie jego życia.

Główny cel jest realizowany poprzez:

  • udzielanie dzieciom pomocy pedagogicznej i psychologicznej,
  • wspomaganie rozwoju i efektywności uczenia się,
  • korygowanie odchyleń do normy,
  • wyrównywanie braków w opanowaniu materiału programowego,
  • eliminowanie przyczyn i przejawów zaburzeń,
  • jednocześnie działań szkoły i rodziców w organizowaniu konkretnej pomocy dziecku,
  • szkolenie rodziców i wskazywanie im odpowiednich form pomocy lub literatury do samokształcenia.

Wspólna edukacja i wychowanie dzieci pełnosprawnych i dzieci o specyficznych potrzebach edukacyjnych jest możliwa i przynosi obustronne korzyści, zarówno w sferze dydaktycznej, jak i wychowawczej.